Së dashurës sime, e cila gjithnjë ikën larg - nga Kliton NESTURI

E shova cigaren.

Tashmë rri i pushtuar nga tingujt e muzikës, qetësia dhe ajo pakëz dritë që ndriçon dhomën time, të cilën errësira kërkon ta pushtojë tërësisht. Notat dhe masat ia lënë vendin njëra-tjetrës duke rrëshqitur lehtë në pentagramet e padukshme dhe unë, si një skllav i ndjesisë së magjishme, përpiqem në heshtje ta shijoj këtë mrekulli deri në fund, deri atëherë kur gjumi të rëndojë mbi qepallat e syve të mi, që do të hapen mëngjesin e ardhshëm.

Por ja që një gjë e tillë nuk ndodh: “Ti vjen dhe rri në mendjen time!”. Kjo është shprehja që shkrimtarët dhe poetët e kanë vulgarizuar më tepër, dhe unë, për t’i shpëtuar këtij kurthi ku bien të gjitha penat dhe idetë, them: ti vjen dhe rri me mua.

E dashur!

Sa kohë u bë që nuk jemi parë?! Sa kohë u bë që kur ti ike për herë të fundit?… Shumë. Sa?… Nuk më kujtohet. Më e çuditshmja është se mua nuk më kujtohet se prej sa kohësh e quajmë njëri-tjetrin “e dashur” dhe “i dashur”. Mos u habit! Habinë lëre të fluturojë në hapësirë!…

Është e tepërt të të shkruaj se më ka marrë malli për ty, dhe nuk e vë aspak në dyshim se një ndjenjë e tillë ekziston brenda teje për mua. Në më të shumtat ditë e net të vitit, kur ti je larg meje (kjo përbën jetën tënde), atëherë kur kam kohë të lirë, të përfytyroj duke udhëtuar me tragete, avionë ose vetura luksoze, herë të qeshur dhe herë serioze, herë të trishtë dhe herë të dëshpëruar, dhe gjithnjë, në të gjitha rastet, flokët e tu të bukur era kërkon t’i marrë me vete, por e vetmja liri që i jep ti asaj, është ledhatimi. Të përfytyroj në vila e hotele luksoze, ku kamerierët dhe shërbëtorët përkulen përpara kryelartësisë sate e ti, për të mos i fyer (përbuzur jo e jo) e për t’u bërë qejfin, u buzëqesh lehtë e me ëmbëlsi, dhe kështu ata të shërbejnë me përkushtim. Të përfytyroj gjithnjë duke udhëtuar e duke u çlodhur, por asnjëherë duke u larë ose duke fjetur nëpër shtretër të butë.

Unë e njoh tipin tënd, ashtu sikurse ti e njeh tipin tim.

Ndonëse asnjëherë nuk vij në udhëtimet e tua, të cilat duhet ta pranoj se në shumicën e rasteve janë të këndshme dhe zbavitëse, unë e ndiej veten pjesëtar të tyre, ashtu si edhe ti, edhe pse gjithnjë ikën larg, e ndien veten pjesëtare të arritjeve të mia. Në veten tënde, ti më merr me vete. Në veten time, unë të mbaj këtu. Unë jetoj me ikjen tënde, ti jeton me qëndrimin tim, pavarësisht nga masa e ndjenjës që, për mendimin tim, nuk ka rëndësi. E pse duhet të ketë?! Ë?…

Gjithnjë më ka bërë përshtypje fakti se, që në fillim, ne të dy u dashuruam pa rezerva dhe silleshim me njëri-tjetrin sikur njiheshim prej kohësh. (Kujtdo kjo mund t’i duket një çudi, por mua dhe ty, jo). Ajo që e shton edhe më tepër këtë përshtypje, është fakti se ne nuk jemi aspak tipa të njëjtë, e kjo duke filluar nga paraqitja.

Mendja jote e lodhur nga udhëtimet e shumta ndoshta nuk e ka harruar: Ishte një ditë e zymtë vjeshte. Ndërkohë që unë isha i zhytur në punë, ulur në skrivani, ti hyre në shtëpinë time pa trokitur, duke e mbyllur lehtë nga pas derën e apartamentit. Dera e dhomës ishte e hapur dhe ti qëndrove te pragu i saj, duke më vështruar me kujdes dhe pa bërë as më të voglën zhurmë. Cigarja digjej kot mbi tavëll, vetëm për të krijuar hi dhe tym. Për një çast, ndjeva se dikush më përgjonte. Lashë stilolapsin mbi letra dhe ktheva sytë nga dera. Ti ishe aty dhe, kur sytë tanë u ndeshën, të vetmen gjë që bëre, ishte se më dhurove një shikim të pafajshëm. (Deri atëherë, njohja jonë kufizohej në përshëndetjet e zakonshme.) U ngrita dhe të ftova të uleshe. Ti buzëqeshe dhe, pa ngurruar aspak, u ule në njërin nga kolltukët e vjetër, duke parë me vëmendje herë mjedisin, herë mua. Unë vura mbi tryezën e vogël dy gota dhe një shishe “Martini” e pastaj të ftova të pinim së bashku. Për një kohë të papërcaktuar, midis nesh zotëroi heshtja, e cila na la të shkëmbenim vështrime, të shijonim pijen dhe herë-herë ndonjë buzëqeshje. Më duket se i pari e theva unë heshtjen, e më pas ti shfaqe përpara meje natyrën tënde të papërmbajtur. Nuk më kujtohet mirë se ç’folëm, por e mbaj mend mirë se, pas rreth gjysmë ore u shtrimë të dy në shtratin tim dhe filluam të bënim dashuri. (Po e quaj më mirë kështu. Nuk e di, por më duket më e ëmbël se fjala “seks”.) Më pas, ditët ia linin vendin njëra-tjetrës dhe në hapësirën e tyre ne qëndronim për një kohë të gjatë pranë e pranë. Deri tani, asnjëherë nuk e kam pyetur veten se ç’të shtyu drejt meje, ashtu si edhe pse fillove të më pëlqeje aq shpejt. E pra, pas një kohe të gjatë e kam të vështirë ta përcaktoj. Mbase, tek unë ndikoi qenia jote simpatike! (Kur them “simpatike”, nuk kam parasysh vetëm paraqitjen tënde fizike.)

Mbase…

Gjithçka nisi sa natyrshëm, aq edhe vetvetiu. Gjithçka rrodhi sa ëmbël, aq edhe në mënyrë origjinale, tamam si një muzikë e bukur. Ndoshta kjo është arsyeja që, sa herë që ti kthehesh dhe ne kalojmë bashkë gjithë kohën tënde të shkurtër, unë ndihem i gëzuar dhe të kushtohem i tëri, ashtu sikurse edhe ti nuk mbetesh pas. Gjithnjë ne luajmë me të njëjtën monedhë, nga e cila e ndiejmë veten të kënaqur. Zbavitemi pa ndier keqardhje për kohën e humbur e mua më duket se kjo na bën edhe më të afërt. Kur ti ikën, ne trishtohemi disi, por ideja se do të kthehesh sërish, na bën të ndihemi më të qetë. Mundet që instinktivisht, ashtu lehtë dhe padashur, të na shpëtojë nga sytë ndonjë lot, që e fshijmë duke përdorur si gomë buzëqeshjen, e cila shoqëron gjithë ndarjen tonë. Karakteristikë jona është se ne ndahemi e takohemi gjithnjë duke buzëqeshur, çka unë mendoj se nuk e ndesh tek asnjë çift tjetër. Kështu, unë i jap të drejtë një mikut tonë (nuk e quaj të nevojshme t’ia përmend emrin, pasi ti e ke parasysh), i cili na quan me plot gojën “çift me të vërtetë i lumtur!”. Aq e vërtetë është kjo lumturi, saqë mua nuk më kujtohet të jemi grindur ndonjëherë bashkë. E për se duhet të grindemi?! Të fyejmë?!… Pse duhet ta lodhim gojën, këtë shqisë delikate të njeriut, nga e cila varet jeta e tij, me grindje dhe fyerje?!…

Sa herë që unë ul receptorin e telefonit, pas çdo bisede me ty, më kujtohet ikja jote e parë. Po rrinim të dy ulur në breg të detit, një pasdite shtatori, kur ti më the se do të largoheshe për një kohë të pacaktuar prej meje dhe qytetit tonë; profesioni yt i ri e kërkonte këtë. Nuk fola, madje as psherëtiva, por heshta dhe mendova se kjo gjë ishte krejt normale. Ti më vështrove dhe, duke më puthur, më pëshpërite në vesh se më doje shumë e se me mua ishe e lumtur. Unë buzëqesha dhe, njësoj sikur të mos kishe thënë asgjë, e cila, sido që të merret, sjell pakëz trishtim, të putha dhe të dy u shtrimë në breg, mes puthjeve dhe përqafimeve, duke e lënë veten të na shihnin vetëm deti, qielli dhe dielli që po perëndonte. Pas pak ditësh, ti u nise dhe në çastin e ndarjes unë pashë në sytë e tu fytyrën time, e cila kishte marrë pamjen e një njeriu që kërkon të qëndrojë vetëm, për disa kohë. Të njëjtën gjë duhet të kesh parë edhe ti për veten në sytë e mi. Kur avioni u shkëput nga toka, unë i ktheva shpinën aeroportit, me mendimin se kjo ishte një gjë e domosdoshme dhe, si i hipa taksisë, përfundova përpara skrivanisë, ku u ula të punoja i qetë.

Ti u tregove një vajzë e mirë. Sapo mbërrite në aeroportin e parë, telefonove për të më pyetur për shëndetin e për të më thënë se ishe mirë. Të njëjtën gjë e përsërite pas tri orësh, kur arrite në vendmbërritje, pas pesë orësh, përpara se të flije, pas shtatë orësh, kur u zgjove nga gjumi, pas nëntë orësh, kur u ktheve në hotel, pas njëmbëdhjetë, trembëdhjetë,…pesëmbëdhjetë ditësh, e unë vija re se asgjë nuk kishte ndryshuar në marrëdhëniet tona. Edhe kur ti erdhe sërish, unë vura re se asgjë nuk kishte ndryshuar, përveç se midis nesh ishte shtuar një dozë malli. Përveç gjashtëmbëdhjetë minutave që folëm për udhëtimin tënd dhe pesëmbëdhjetë të tjerave, për punët e mia, ajo ndarje u harrua dhe ne filluam të silleshim sikur të mos kishte ndodhur asgjë, thuajse unë kisha udhëtuar me ty gjithë atë kohë, thuajse ti kishe qëndruar me mua, pa të shkuar në mend asnjë çast ndarjeje. Gjatë gjithë asaj kohe që ti qëndrove, ne binim shpesh në shtrat, duke u kërleshur me njëri-tjetrin, pa menduar aspak se do të vinte një çast që ti do të ikje sërish.

Kështu vazhdoi edhe më pas. Ti ikje, qëndroje disa kohë larg meje, ktheheshe, përjetonim çaste dashurore bashkë dhe pastaj ti ikje sërish. Asnjëherë nuk kam vënë re tek ti shenja ftohjeje, ashtu sikurse edhe ti nuk besoj të kesh vënë re një gjë të tillë tek unë. Gjithnjë, ti je e dashur me ata që të duan, dhe kjo ka bërë që të të quajnë, me plot gojën, “femër e veçantë”. Shpesh, ikjet e tua më duken si braktisje, kurse kthimet si pendime që përsëriten vazhdimisht, gjithnjë e më shumë. I gjithë ky proces më ngjan me një elips, ku unë jam pika e nisjes dhe ti maja e lapsit, a me një rreth ku sërish unë jam pika e nisjes, ti maja e lapsit; profesioni yt, qendra e rrethit; udhëtimet, kompasi, kurse të tjerat që kalojnë në jetën tonë, s’janë veçse tangjente. Ne të dy puqemi sërish dhe sillemi sikur s’ka ndodhur asgjë gjatë ndarjes sonë, e cila asnjëherë nuk është e shkurtër. Kjo ndodh, sepse ne të dy e njohim fare mirë psikologjinë dhe shpirtin njerëzor, instinktet, tekat dhe dëshirat e çastit, të cilave njerëzit u rezistojnë mjaft rrallë, për të mos thënë asnjëherë. E, duke qenë njerëz, ne nuk bëjmë përjashtim, por kërkojmë gjithnjë nga vetja që vazhdimisht të jemi në formë të mirë e pse jo të shkëlqyer! E mira jonë, të cilën ne e vlerësojmë bashkërisht, është se asnjëherë nuk e pyesim njëri-tjetrin si e kalojmë kohën e lirë. Unë mendoj se këtu nuk hyn aspak indiferenca, por toleranca, mirëkuptimi dhe harmonia, pa të cilat dashuria jonë nuk do të jetonte kaq gjatë. Sa herë që bisedojmë në telefon, mjafton të marrim vesh nga njëri-tjetri si jemi me shëndet, nëse po na shkojnë punët ashtu siç duhet, dhe në jemi të qetë e të gëzuar. Të tjerat s’na duhen! Të tjerat i lëmë kur kthehesh ti.

Tashmë është bërë një kohë e gjatë që kur ti ike për herë të fundit. Nuk më kujtohet sa shumë ditë, shumë muaj, disa vjet,…disa shekuj! Vazhdimisht i kam marrë mesazhet e tua, ashtu sikundër ti mund t’i kesh marrë mesazhet e mia, e pastaj nuk kam bërë gjë tjetër veçse kam jetuar dhe vazhdimisht të pres sipas mënyrës sime, për të cilën ti ke “një respekt dhe admirim të madh”, shprehje që e ke thënë përpara syve të mi jo pak herë. Asnjëherë ti nuk mërzitesh me mua! Asnjëherë unë nuk mërzitem me ty! E mua më duket se kjo na e shton edhe më admirimin e dashurinë për njëri-tjetrin, çka tregon se çfarëdo që të ndodhë ndërmjet nesh, nuk do ta zbehë aspak atë.

U bë një kohë e gjatë që nuk kam marrë asnjë mesazh prej teje, asnjë telefonatë, asnjë… Pikërisht kjo harresë jotja u bë shkak që të të shkruaj këtë letër, të parën në historinë e dashurisë sonë dhe njëkohësisht të udhëtimeve të tua të vazhdueshme, të cilat mua më duket se nuk do të përfundojnë kurrë. Kurrë! Nuk e di pse, por e ndiej të nevojshme që në këtë letër të shkruaj për veten dhe për ty! Ndoshta në ndonjë çast tjetër kjo gjë do të më dukej e kotë, pa vlerë, madje e tepërt, por ti e di se në një çast të caktuar malli dhe dëshira për të qenë pranë luajnë shumë rol, madje ato janë shtysë.

Tani që po shkruaj këtë letër për ty, një dritëz e vogël ndriçon dhomën time të madhe dhe, ndërsa në ajrin e saj të tendosur lodrojnë tingujt e magjishëm të “Katër stinëve” të Vivaldit, në mendjen time vijnë e rrinë çastet më të bukura që ne të dy kemi shijuar vitin e fundit. Besoj se i mban mend ditët e nxehta të fundgushtit, kur ne të dy shëtitnim të dashuruar, e sidomos pasditeve vonë, kur uleshim në breg të detit dhe, pa e vrarë mendjen nëse na shihte ndokush, kërlesheshim e lumturoheshim si për t’i thënë diellit, i cili, i lodhur nga dita e gjatë, do të shkonte të flinte në ato pak orë të natës, se nuk e kishim aspak zili vendin e tij, nga ku shihte gjithë botën, e se na vinte pak keq për punën e hamallit që ai kryente. Ai na shihte dhe ne e shihnim. Ne qeshnim dhe ai na e bënte me sy, e ne, për të vonuar sadopak ikjen e tij, bënim dashuri, pushtoheshim çmendurisht me psikozën se ai do të ndalej një çast, do të na vështronte gji-thë zili e pastaj, duke psherëtirë, do të vazhdonte udhën mendueshëm. Ka miliarda vjet që ai endet nëpër Univers, fillikat i vetëm. Dielli na përshëndeste sipas mënyrës së tij dhe, duke ikur, na linte takim të nesërmen. E kështu ndodhte çdo ditë. Ne putheshim, përqafoheshim, bëheshim një trup i vetëm epshor, ndërsa ai perëndonte, perëndonte vazhdimisht…

Vjeshta nuk të gjeti këtu. Ti erdhe kur gjethet sapo kishin filluar të binin, dhe ike kur ato kishin rënë tërësisht, duke i lënë pemët si ato femrat nudo përpara syve dhe telajove të piktorëve që duan të përjetësojnë lakuriqësinë e tyre; duke i lënë pastrueset e rrugëve, teksa digjnin- herë-herë jo pa keqardhje - atë ç’ka kishte mbetur nga vyshkja e tyre. Gjatë gjithë kësaj kohe (që nga rënia e gjetheve deri në djegien e tyre), ti, e bashkë me ty edhe unë, nuk folëm qoftë edhe një herë të vetme për këtë proces të trishtueshëm, i cili deri diku të kujton ndarjen, vdekjen, harrimin. Sa herë që ne shihnim gjethet tek binin lehtë dhe herë-herë nxitimthi, heshtnim e, për të mos heshtur shumë, pushtoheshim me zjarr, aq sa harronim më pas shkakun që na çonte aty. Ne ecnim, shihnim, jepeshim pas dashurisë, qeshnim, harroheshim… Pak kohë më pas, ti ike duke marrë me vete imazhet e stinës dhe dashurinë tonë. Megjithëse ka kaluar shumë kohë që atëherë, unë e përfytyroj gjithnjë çastin e ikjes sate jo me një avion, por mbi një gjethe vjeshte…

Dimri që erdhi më pas, solli pak dëborë dhe shumë ngricë. Ngrica vazhdoi gjatë, duke bërë që shumë gjëra të ngrinin. E kjo solli tek unë psikozën se edhe dashuria jonë nuk do t’i shpëtonte asaj. Pikërisht atëherë kur ngrica ishte në kulmin e saj, kur unë kisha më tepër nevojë për ty, ti erdhe dhe me zjarrin e shpirtit tënd ngrohe shpirtin tim, të cilin, për pak, akullimi do ta kishte pushtuar tërësisht. Zëri yt, prekja jote, lotët e tu të nxehtë ishin ata që e detyruan këtë ngricë të ikte pa thënë gjë, duke na lënë të qetë në dashurinë tonë. Trupi yt ishte ai që i dha jetë trupit tim, mendja jote ishte ajo që i dha impulse trurit tim. Gjithçka ngjante me një zgjim të magjishëm. Gjithçka ngjante me një muzikë të ëmbël! Ti …unë…ne. Kur koha u ngroh, ti ike sërish, duke lënë një botë dhe duke marrë një tjetër.

Në pranverë ti nuk erdhe dhe kjo stinë m’u duk më e gjatë se kurrë. Kanë kaluar shumë kohë që atëherë. Zogjtë këndonin vazhdimisht, por kënga e tyre pa ty më dukej e kotë dhe shpërthimi i jetës, që kjo stinë sjell me vete, më dukej i vdekur, diçka false.

Eeehhhh!…

Ku je ti tani? Në cilin skaj të globit?… Në cilën hemisferë? Cili nga meridianët dhe paralelet të kufizojnë?… Cila është adresa jote? Atje ku ndodhesh tani, është ditë apo natë, ka dritë apo errë-sirë?… Këto pyetje, që tani për tani si përgjigje marrin heshtjen, qëndrojnë të varura midis nesh njësoj si telat dhe fijet e linjave të largëta, të prera, mbase jo me dashjen tonë. Që prej mesazhit tënd të fundit, ku më thoshe se ishe mirë, e gëzuar dhe e qetë, unë nuk s’di asgjë për ty. Këtë enigmë e shton edhe fakti se mesazhi yt i fundit nuk ngjante aspak me një mesazh lamtumire.

Po ç’bëj unë? Vazhdoj të endem në botën time. Ka raste kur më duket se kam ndryshuar, ashtu sikurse ka edhe raste kur më duket vetja se jam ai që kam qenë edhe më parë. Për mua këto nuk kanë ndonjë rëndësi të madhe, përderisa vazhdoj të jetoj, madje fare normalisht, sipas mënyrës sime. Njoh dhe eksploroj botë të ndryshme. Hyj në to me si-gurinë dhe mprehtësinë që duhet kur hyn gjithnjë e më thellë tuneleve të nëndheshme, e, si endem për aq kohë sa më duket e mjaftueshme, dal prej tyre me fytyrën e një të lodhuri dhe kënaqësinë e një ngadhënjyesi, e kjo më bën që përherë e më shumë të ndiej se jetoj. Gjithnjë kam pranë vetes njerëz që më duan dhe i dua, që më urrejnë dhe i urrej, që më japin forcë dhe ua kthej. Besoj se në mes njerëzish të tillë jeton edhe ti. Një shprehje e vjetër thotë se njerëzit janë kudo njësoj. Kjo më bën të mendoj se, pavarësisht nga largësia dhe mosko-munikimi, ne e dimë se si jeton njëri dhe tjetri.

E dashur!

Hera-herës më duket se ti nuk do të kthehesh më kurrë dhe se dimri simbolizon për ne ndarjen e përgjithmontë. Kjo gjë më dëshpëron disi e unë, për të mos rënë skllav i saj, pi e pranë vetes mbaj një femër tjetër, me të cilën qëndrojmë aq sa e shohim të natyrshme. Për të qenë i sinqertë, duhet të të them se gjithnjë jetoj në shoqëri, e kjo më bën ta ndiej veten vazhdimisht të ri. Vetëm prej teje e ndiej veten të braktisur, braktisje që kthehet në mall e pritje.

Ti do të vish një ditë për të mos ikur kurrë e ne të dy do të sillemi sikur s’ka ndodhur asgjë, duke vazhduar kështu jetën tonë përpara se ti të ikje për herë të parë, duke vazhduar kështu një këngë të lënë vazhdimisht përgjysmë. Mbase ti nuk do të kthehesh më kurrë pranë meje, duke vazhduar të udhëtosh pa mbarim, e unë s’do të bëj gjë tjetër vetëm se do të vazhdoj... të jetoj.

Po e mbyll këtë letër me urimin që vazhdimisht të jesh e qeshur, e gëzuar, e lumtur!

Të përshëndes

Unë

P.s: Tashmë, sërish është vjeshtë dhe gjethet që bien, më kujtojnë ikjen tënde.

P.s: Letrën po ta dërgoj me adresën tënde të fundit që kam. Nëse ti nuk ndodhesh më aty dhe këtë letër do ta gjejë dikush, unë do t’i lutesha të ta sillte ty.

Tetor, 1993

KLITON NESTURI

(Marrë nga vëllimi me tregime “I HUAJ NË SHTËPI”, 2005, Botuar nga OMSCA-1)

Author
Hermes News

Redaksia

Shkruaj një koment

0 Komentet